Fearless
like
The climber
Jonathan Reeves werkt in een beroep waar de meeste mensen nooit bij stilstaan. Terwijl de wereld onder onze voeten doorgaat, klimt hij dagelijks in radiotorens die honderden meters de lucht in reiken. De verbindingen die hij onderhoudt, stellen hele regio's in staat om met elkaar te communiceren, te navigeren en verbonden te blijven. Het is essentieel werk, maar bijna niemand kent de namen van de mensen die het doen.
Moed begint lang voordat je de grond verlaat.
Jon heeft altijd een bijzondere relatie met hoogte gehad. Niet zoals mensen er gewoonlijk over praten, met angst of fascinatie, maar met iets stillers. Iets dat meer op respect lijkt. Hij benadert elke toren op dezelfde manier. Een moment van stilte. Een blik omhoog. Alsof hij een oude collega begroet in plaats van honderd meter open lucht te trotseren.
You do not overcome height.
You respect it.
A different kind of altitude.
Voor hem begint de klim niet wanneer zijn voet de grond verlaat. Hij begint in die ademhaling daarvoor. De ademhaling waarin hij besluit dat hij er klaar voor is.
Zodra hij begint te klimmen, verdwijnt de wereld achter hem zonder pardon. Het lawaai vervaagt. De routine neemt het over. Er schuilt een vreemd soort troost in de herhaling, alsof elke trede een gesprek is dat hij al talloze keren heeft gevoerd en waar hij nooit echt genoeg van krijgt.
Jon beschrijft klimmen op een manier die doet denken aan lezen. Het is iets dat je meeneemt naar een andere wereld zonder dat je de overgang merkt. Er is niets heroïsch aan zijn bewegingen. Niets dramatisch. Gewoon een soort geoefende eerlijkheid.
Zodra hij begint te klimmen, verdwijnt de wereld achter hem zonder pardon. Het lawaai vervaagt. De routine neemt het over. Er schuilt een vreemd soort troost in de herhaling, alsof elke trede een gesprek is dat hij al talloze keren heeft gevoerd en waar hij nooit echt genoeg van krijgt.
Jon beschrijft klimmen op een manier die doet denken aan lezen. Het is iets dat je meeneemt naar een andere wereld zonder dat je de overgang merkt. Er is niets heroïsch aan zijn bewegingen. Niets dramatisch. Gewoon een soort geoefende eerlijkheid.
Halverwege de klim stopt hij altijd. Niet om uit te rusten, maar om de hoogte zijn gedachten te laten ordenen. De wereld beneden wordt ver weg. De wereld boven hem wordt vertrouwd. Alles wat overbodig is, verdwijnt. Hij beschrijft nooit het uitzicht. Hij beschrijft het gevoel. Een gevoel dat alles op zijn plaats valt. Een gevoel dat de geest tot rust komt op een plek die hij op de grond maar moeilijk kon bereiken. Een gevoel van lichter worden, zelfs te midden van staal.
Helderheid ontstaat vanzelf wanneer alles wat overbodig is wegvalt. Dat is voor hem het dichtst bij meditatie.
Helderheid ontstaat vanzelf wanneer alles wat overbodig is wegvalt. Dat is voor hem het dichtst bij meditatie.
Meeting the sky
Doing what needs to be done.
Hogerop wordt de klim steeds scherper. De bewegingen worden kleiner, stiller. Hij luistert meer. Hij voelt meer. De wind spreekt in andere patronen. De toren beweegt langzaam en doelbewust. Jon reageert zonder aarzeling. Hij behandelt elke verbinding als een belofte. Niet omdat iemand toekijkt, maar omdat hij gelooft dat het onzichtbare werk het belangrijkst is. Hierboven is precisie geen vaardigheid. Het is een mentaliteit. Hierboven is precisie geen optie. Het is alles.
Als hij de top bereikt, is er geen overwinning. Geen feest. Gewoon een man die in de lucht staat en doet wat er gedaan moet worden. Hij blijft er nooit lang. Net lang genoeg om de taak te voltooien, op adem te komen – de soort ademhaling die je alleen kunt nemen als er niets boven je is – en te erkennen dat hij het gehaald heeft. Niet in triomf. Maar in standvastigheid. De top bereiken is niet het doel. Het werk goed doen wel.
Als hij de top bereikt, is er geen overwinning. Geen feest. Gewoon een man die in de lucht staat en doet wat er gedaan moet worden. Hij blijft er nooit lang. Net lang genoeg om de taak te voltooien, op adem te komen – de soort ademhaling die je alleen kunt nemen als er niets boven je is – en te erkennen dat hij het gehaald heeft. Niet in triomf. Maar in standvastigheid. De top bereiken is niet het doel. Het werk goed doen wel.
Purpose over noise.
Jon jaagt niet op grootsheid. Hij jaagt op standvastigheid. Hij jaagt op het zelfvertrouwen dat voortkomt uit het doelbewust aanpakken van moeilijke dingen, in plaats van het lukraak doen. Hij klimt niet om boven anderen uit te stijgen, maar om boven zichzelf uit te stijgen.
United Icons past perfect in zijn leven omdat het begrijpt dat ambitie zich niet altijd aankondigt. Soms gaat het gewoon door. Stap voor stap. Meter voor meter. Dag na dag.
United Icons past perfect in zijn leven omdat het begrijpt dat ambitie zich niet altijd aankondigt. Soms gaat het gewoon door. Stap voor stap. Meter voor meter. Dag na dag.
