Fearless
like

The stearman

Michiel Gooijer is altijd al aangetrokken geweest tot dingen met een verleden. Niet antiek, maar gereedschap, motoren, objecten die ooit een doel hadden en nu wachten tot iemand ze een nieuwe functie geeft.
Machines zoals deze werden niet gebouwd om mooi te zijn, ze werden gebouwd om te onderwijzen.
Michiel Gooijer

De Stearman 75 trok om precies die reden zijn aandacht. Als het belangrijkste lesvliegtuig van de jaren '30 en '40 bereidde het duizenden piloten voor op hun eerste vluchten, hun eerste fouten en hun eerste echte gevoel van moed. Het herinnert je eraan dat ambitie klein begint. Je springt niet in een sprong naar grootsheid. Je leert het. Die gedachte heeft de restauratie net zozeer gevormd als de mechanische aspecten.

Courage doesn’t always look like risk,
Sometimes it looks like consistency

Bringing the old trainer back.

Het restaureren van een Stearman is geen glamoureuze bezigheid. Het is nauwgezet werk. Schuren, stof repareren, steunbalken uitlijnen, bedieningskabels afstellen die ooit jonge piloten behoedden voor hun eigen onervarenheid. Elk onderdeel heeft een eigen geschiedenis. Je moet er geduldig mee omgaan.

De vooruitgang kwam langzaam. Soms had hij het gevoel dat hij meer tijd in het vliegtuig stak dan in zichzelf. Maar de Stearman had zoveel anderen geleerd hoe ze moesten doorzetten; dus Michiel vond dat het vliegtuig dezelfde geduldige aanpak verdiende.

Wat Michiel het meest bewonderde aan het vliegtuig was niet de leeftijd, maar het karakter ervan. De Stearman was niet snel, gestroomlijnd of revolutionair. Hij was robuust. Eerlijk. Voorspelbaar. Een trainingsvliegtuig dat mannen meenam naar een luchtruim waar ze niet zeker van waren of ze er wel thuishoorden, en hen hielp geloven dat ze er wel thuishoorden.

Forever learning.

Toen Michiel het vliegtuig voor het eerst bekeek, was de ouderdom ervan overduidelijk. De bekleding was dun geworden, de houten spanten waren verweerd en de metalen onderdelen dof geworden door decennia van stilstand. Niets daarvan ontmoedigde hem. Als een machine zoveel mensen door hun eerste vlucht heeft vervoerd, geef je het niet zomaar op.

Hij had respect voor de geschiedenis van de Stearman: robuust gebouwd, bewust eenvoudig, bewust vergevingsgezind. Een vliegtuig dat niet ontworpen was om indruk te maken, maar om te onderwijzen.

I don’t need clothing to change who I am,
I just need it not to quit on me

Finally airborne again.

Toen de motor eindelijk tot leven kwam en het vliegtuig opsteeg van de landingsbaan, was het geen dramatische gebeurtenis. Het verliep stabiel. Precies zoals de oude trainer hoorde te vliegen. Geen show, geen heldendaden, gewoon een machine die deed waarvoor hij gebouwd was, en dat weer goed deed. Op dat moment kwamen de geschiedenis van de Stearman en het werk van Michiel samen op een manier die goed aanvoelde. Een hersteld verleden. Een hernieuwd doel.

Michiel wordt niet gedreven door grootse uitspraken. Hij wordt gedreven door de stille discipline om dingen goed te doen en af ​​te maken. Het is een gestage vorm van ambitie; het soort ambitie dat opbouwt, herstelt en vooruit helpt. Hij leeft een leven dat gebaseerd is op een doel, niet op lawaai.

Driven by persistence.

Michiel hecht waarde aan dingen die logisch zijn. Dat geldt ook voor kleding. Het dragen van United Icons voelde voor hem heel natuurlijk aan: kledingstukken gemaakt volgens dezelfde principes waarop de Stearman is gebouwd; duurzaamheid, helderheid en een ingetogen zelfvertrouwen.

De kledingstukken bewegen met zijn dag mee. Ze zijn niet fragiel. Ze vragen niet om aandacht. Ze doen gewoon hun werk. Iets wat Michiel zeer waardeert.